Op 5 september 2010 hadden we Holly geplaatst bij een gezin in Nederland. Echter op 12 september 2010 gebeurde de grootste nachtmerrie van iedere dierenliefhebben. Bij een bezoek aan de Clubmatch van de Nederlandse Beauceronclub te Heteren sprong Holly bij het openen van de koffer uit de wagen en rende de velden en bossen in. Op 15 september 2010 kreeg ik telefoon van een kennis dat Holly was weggelopen en haar niemand kon benaderen. Dankzij een grote groep hondenliefhebbers zijn we een team gaan opstellen die hebben geflyerd, boeren aangesproken, stukjes velden en bossen uitgekamd enz…. Af en toe kreeg ik een melding uit Nederland dat Holly was gesignaleerd en telkens na een melding reden wij richting Nederland. Al de gegevens hield ik bij om zo een patroon te krijgen van waar Holly zich kon bevinden. Ook alle instanties zoals dierenambulances, dierenasiels waren op de hoogte van Holly haar verdwijning. Wij zijn 4 keer op en af gereden naar Nederland maar helaas telkens zonder Holly en dit was behoorlijk pijnlijk. Toen hebben we afgesproken om af te wachten tot we meer zekerheid hadden waar Holly zich schuil hield. Nadat Holly al 2 weken vermist was kreeg ik vaak te horen dit is zoeken naar een speld in een hooiberg, maar mijn wilskracht om Holly te vinden was te groot om dit achter mij te laten. Zolang Holly werd gesignaleerd was er hoop en dit klein beetje hoop bleef ik koesteren, op dat moment was Larissa mijn steun en toeverlaat. Ik kon haar eender wanneer bellen, ook in de zoekactie was zij samen met een persoon dat hierbij wenst anoniem te blijven steeds bereid te helpen waar zij konden en hielden mij telefonisch op de hoogte ivm de stand van zaken in Nederland. Ondanks mijn gezondheidsproblemen bleven wij doorgaan met het zoeken naar Holly met de hoop haar ooit opnieuw in onze armen te kunnen sluiten. En ja hoor nadat Holly al 3 weken vermist was kreeg ik te horen dat Holly al 2 weken rondom een boerderij verbleef. Dankzij deze lieve boer waar Holly op zijn weiland mocht lopen en ’s nachts in zijn schuur bij zijn hondjes mocht eten en slapen kregen wij de kans om een plan uit te zoeken om Holly te kunnen benaderen. Maar dit was niet vanzelfsprekend zij was namelijk zo bang geworden van dit grote avontuur en verschrikkelijke toestanden waar ze in was terechtgekomen dat elke verkeerde poging voor haar fataal kon zijn omdat de buurt waar ze verbleef omcirkeld was van de autosnelwegen. Dus op zaterdag 2 oktober 2010 reden wij opnieuw naar Nederland namelijk Beuningen want dit was de plaats waar ze al een tijdje verbleef in de hoop haar te kunnen vangen. Bij de aankomst op de boerderij zagen wij de boer op zijn weiland waar wij meteen te horen kregen dat het geen zin had om Holly te gaan zoeken omdat zij enkel ’s avonds naar de schuur kwam om te eten en te slapen. Op het moment dat we besloten om terug naar Belgie te komen om dan ’s avonds terug te keren zag ik in de verte een beweging aan de beek en dit bleek Holly te zijn. De tranen kwamen mij in de ogen van geluk, maar veel geluk had ik op dat moment niet. Van zodra Holly ons in het oog kreeg liep ze weg totdat ik haar roepte “ Holly Bolly “ waar ze eventjes met rechstaande oren opkeek waaruit ik vermoedde dat ze toch ergens haar naam kende. Want Holly Bolly zei ik altijd tegen haar terwijl wij samen speelden. Maar helaas rende ze nadien toch weer weg waar ze zich heel ver van ons zich op een rustig plekje ging neerleggen dat volgens de boer haar plekje was wanneer ze zin had om te zonnen. Ergens wist ze wel wie ik was maar vertrouwde de situatie niet en besefte ik dat het geen zin had haar verder te benaderen. Ondertussen waren al een aantal mensen toegekomen om te helpen o.a Ankie en Philip, Larissa, Ivan en Daniella. Met z’n allen hebben we besloten om te deze actie af te blazen en zijn we gaan zoeken naar een oplossing om Holly te kunnen vangen. De enige mogelijkheid die we hadden was de schuurdeur dichttrekken van zodra Holly ver genoeg in de schuur was, maar zoveel kansen hadden we niet omdat het risico dat ze zou wantrouwen krijgen in de schuur vrij groot was. Ivan en Daniella hebben dan een touw vastgebonden aan de schuurdeur om zo te kunnen oefenen met telkens de schuurdeur dicht te trekken. Zo hadden ze een idee hoelang het duurde voor de schuurdeur dicht was. Op de avond hebben Ivan en Daniella besloten dat zij daar gingen blijven posten bij de schuur om Holly te kunnen vangen. Wij zijn dan opnieuw naar Belgie gereden omdat ons dochtertje van 6 jaar mee was en zij toch wel moest slapen om eventueel ’s nachts terug te kunnen keren om Holly te halen indien ze haar hadden gevangen. Omstreeks 21u kreeg ik een telefoontje van Ivan en Daniella dat de eerste poging was mislukt. Deze lieve mensen waren er het hart van in. Maar ik geloofde er in dat ze zou terug keren naar de schuur omdat ze zelf was geschrokken en gewoon blaffend is weggelopen. Holly was namelijk gewaarschuwd door de hondjes van de boer die bij haar in te schuur sliepen. Ivan en Daniella zijn dan aan de boer gaan vragen of het mogelijk was de hondjes voor een nachtje binnen te houden. Kort na middernacht keerde Holly terug naar de schuur en deze keer was het Ivan en Danielle gelukt om de schuurdeur te sluiten. Wij kregen uiteindelijk het verlossend telefoontje dat Holly in de schuur zat en zijn wij onmiddellijk naar Nederland gereden. Bij onze aankomst kon ik amper wachten om haar in mijn armen te sluiten maar ik moest voorzichtig te werk gaan omdat ik niet wist hoe ik haar zou aantreffen. Voorzichtig ben ik alleen de schuur binnengegaan om haar niet te overdonderen. Het eerste moment sprong ze op de schuurdeur omdat het daar slecht verlicht was, de verlichting scheen op mijn rug en kon zij ook niet zien wie ik was. Ben gehurkt gaan zitten en begon tegen haar te praten terwijl ik haar enkele koekje gooide die ze gewoon was om van mij te krijgen. Op dat ogenblik begon ze aan de koekjes te snuffelen zonder ze op te eten en toen gebeurde het mooie moment ; Holly hief haar kopje omhoog en keek mij aan en wist meteen door de geur op die koekjes wie ik was. Zo vlug ze kon rende ze in mijn armen en kon mijn emoties niet meer de baas, ze begon te likken en te knuffelen en wou meteen haar halsband aandoen om naar buiten te gaan. Beiden zijn we rustig naar buiten gegaan en sprong ze meteen in de wagen om naar huis te gaan. Na overleg met haar nieuwe eigenaars hebben we besloten om Holly in haar vertrouwde omgeving te laten. Onze band met dit meisje is er sterker uit geworden en zijn wij heel gelukkig haar terug gezond en wel thuis te hebben.

Graag willen wij iedereen bedanken die hebben meegwerkt om Holly veilig thuis te krijgen. Deze mensen zijn o.a onze contactpersonen Larissa en een dame die bij deze anoniem wenst te blijven ( deze dame weet wel wie ze is ), Ankie en Philip, Jeroen van Beauceron in Nood, Nico en Nadia voor het opstellen van site waar alle info over Holly kon worden opgeslagen en nog zovele mensen die ik vergeet te vernoemen. Ook aan alle instanties die hier hebben aan meegewerkt.

Maar vooral willen wij Ivan en Daniella bedanken die zich het lot van Holly ook enorm hebben aangetrokken en het initiatief hebben genomen om daar een dag en nacht te gaan posten.

Dank je wel allemaal

Vele dikke knuffels van Holly